Jestem Mama…od dwoch tygodni i trzech dni.Moja zycie nagle obrocilo sie do gory nogami i zabralo ze soba wszystko co wczesniej znalam.Absolutnie sie nie skarze,ale tez czasem mam ochote krzyczec w niebo,ze cos jest nie tak…ze nagle wszystko to co znalam gdzies zniknelo a ta mala istotka obok,czy naprawde jest moja???
Naprawde. Tylko zycie znow ze mnie zadrwilo,bo mialo byc inaczej,mielismy byc rodzina…Mialy byc spacery w parku,plany na przyszlosc i wspolne patrzenie jak rosnie…nie mam z kim sie tym podzielic,moge sama tylko do siebie sie usmiechnac kiedy zrobi cos pierwszy raz.Moj synek jest dla mnie wszystkim,ale brakuje mi tez Jego…czasem tylko po to by powiedziec - spojrz usmiechnal sie…

Data wpisu 29 Aug 2006 o godzinie 22:44. Wpis należy do kategorii Na ucho. Możesz śledzić odpowiedzi przez RSS 2.0. Możesz dodać komentarz. Nawiązania do wpisu zostały wyłączone.