Przyszla jesien i przyniosla ze soba chlod i ciemnosc porankow. Lata jakby nigdy nie bylo, a jednak nawet te jesien lubie. Od kiedy jestesmy My a nie juz tylko Ja - wszystko mi sie podoba dookola… a jednak mam swoje ciemne chwile i male dolki, chyba bez nich nie czulabym ze zyje. Sczescie nas uskrzydla, ale to bol i smutek nas uczlowieczaja. Nie mam teraz wielu powodow do smutku, moi chlopcy sa cudowni - kazdy na swoj sposob… Tylko ze ja czasem potrzebuje podryfowac w kraine ciszy i szarosci - wiec np dzisiaj odeslalam malego wczesniej do przedszkola, drugie w pracy i nareszcie mam 5 minut na male smutki - tylko ze jakos nie mam dnia na smutek - to chyba przez ta milosc, a moze przez umiech mojego synka na zdjeciu…

Chcialbym napisac cos madrego, ale nie moge sklecic zdania i nie mam nic madrego do powiedzenia. Trzymaj sie Elus…