Nie wolno wchodzic do pralki.
Wczoraj moja kolezanka urodzila coreczke - Sara Dominika :-) .
Moja przyjaciolka i kuzynka sa w ciazy, jedna juz wie, ze bedzie corcia, druga ma cicha nadzieje.
Nagle zaroilo sie znowu od rozmow na temat dzieci, ciaz, pieluch i karmienia piersia. I tak sobie mysle, jakie to cudne - ta nasza kobieca zdolnosc do niepamietania. Do niepamietania o bezsennych nocach, naglych alarmach bo goraczka, kolka, wymioty, rozciete czolo, przyczasniety paluszek itd (mozliwosci jest 1000),wiecznym zabieganiu i ciaglym braku czasu na prysznic - nie mowie juz o takich luksusach jak czytanie, ogladanie telewizji czy zrobieniu sobie paznokci. O tym jakie czujemy sie odizolowane przez pierwszych kilka tygodni, bo nagle nie zyjemy swoim zyciem, tylko tej malej krzyczacej istotki i patrzymy sie na nia i myslimy - moje, ale czy napewno? Jak latwo zapomniamy o urokach ciazy i porodu… oraz o tym, ze nasze cialo wraca do “siebie” przez nastepne 3 lata i potem okazuje sie, ze jeszcze wcale do siebie nie wrocilo. Jak nasi znajomi rozmawiaja o tym co w kinie, klubach, w sklepach - a my mozemy im najwyzej opowiedziec o tym ile i jakie kupki produkuje nasze nowonarodzone szczescie.
Uwielbiam byc mama i kocham mojego malucha bardziej niz cokolwiek innego na swiecie - ale badzmy szczere - czasem sie cholernie ciezko i mamy ochote zostawic wszystko, wyjsc i wrocic jutro… ale coz bierzemy jeden gleboki wdech i spokojnym glosem mowimy:
-Ryan, mama do ciebie mowi - nie wolno wchodzic do pralki.